Dat hoop ik althans. Eigenlijk moet ik nog een week langer stage doen, maar omdat we 5 dagen paasvakantie kregen, heb ik die op het einde van de stage gezet, zodat ik morgen mijn laatste dag al heb.
Maar ik heb echt schrik dat ze gaan zeggen ' ah ma neen, misschien moet je toch maar een week langer blijven!'.
Ik ga iedereen ( of toch bijna iedereen, laten we eerlijk zijn) wel missen. Ook al zit je met een taalbarrière, er zijn mensen met wie ik toch goed op kan schieten. Volgende week zie ik sommige stagiaires nog wel ( we gaan naar het ballet... :) ) al de rest zal ik waarschijnlijk nooit meer zien. De laatste maand in Parijs is echt vlug voorbij gegaan. Ik ben ook lang ziek geweest in maart, waardoor ik niet veel gedaan heb. En nu zit ik wel een beetje met stress over het eindwerk.
Ik kijk niet meer naar de stad zoals in het begin. Het besef gaat waarschijnlijk pas helemaal op het einde komen, wanneer ik de sleutel af geef. Dat het gedaan is met de stage, met Parijs, met helemaal alleen wonen. Ergens is het spijtig dat die verwondering weg is, maar aan de andere kant wil het alleen maar zeggen dat ik me hier nu thuis voel. Dat het 'gewoonte' is geworden. Ik weet niet of ik wel ten volle genoten heb van mijn 5 maanden hier. Maar ik denk dat ik over dat soort dingen beter later na ga denken. Nu staan de papatjes op, aandacht erbij! :)
Hé Jolien,
BeantwoordenVerwijderengeniet nog van die allerlaatste dagen. Maar ik denk toch dat jouw familie je wel een beetje gemist heeft.
En ik hoop dat de patatjes gesmaakt hebben!
groetjes van iedereen uit Nijlen hier
Tante Anne
Haha, patatjes waren heerlijk! Wat ik mis zijn frietjes!
BeantwoordenVerwijderen