H
et is gedaan nu, finito. Dit is mijn laatste avond in Parijs. Morgenochtend om 10 uur geef ik de sleutels terug van mijn kamer. Daarvan heb ik trouwens al afscheid genomen toen mijn spullen er nog in stonden, nu is het gewoon een lege kamer.
Omstreeks 9 uur deze avond besefte ik dat ik mijn laatste zonsondergang in Parijs niet mocht missen en ik was gelukkig nét op tijd. Ik heb het altijd moeilijk om me ten volle bewust te worden van belangrijke dingen. Alsof ik niet genoeg voel. Ook nu was ik bang dat het me niets zou doen. Ik heb vijf maanden in Parijs gewoond en af en toe was het moeilijk om me voor te stellen dat ik hier weg zou gaan. Ik weet nog hoe ik me voelde helemaal in het begin, zo overweldigd en gelukkig en speciaal. Zo speciaal dat ik bijna van de trap viel toen ik enthousiast een smsje wilde sturen met het nieuws dat ik er was.
Na enige tijd vervaagt die verwondering, wanneer je alles al gezien hebt. Met een beetje spijt keek ik dan naar al mijn bezoekers die zich verwonderden over Parijs, over dingen die ik dagelijks zie. Ik probeerde hen mee te nemen naar mooie en speciale plaatsen, probeerde de perfecte dag te regelen voor hen. En nu zit ik hier, op mijn kamertje, met op de achtergrond het geluid van vuurwerk en de lichtjes van Tour de Montparnasse. Ik zal nooit meer dezelfde verwondering voelen als wanneer je dingen voor het eerst ziet. Maar deze zonsondergang was een van de mooisten van mijn leven. Gewoon, omdat ik me er zo bewust van was. En omdat het een zonsondergang is over Parijs ook, uiteraard seg. :)
Ik had graag gehad dat ik iemand had om dit allemaal mee te delen nu, ik ben tot de conclusie gekomen dat, hoewel ik zeer goed alleen kan zijn, ik toch liever met andere mensen dingen beleef. Maar deze zonsondergang, die was van mij alleen.
En nu gedaan met deze emotionele post! Tot ziens!
Deze laatste dagen was het natuurlijk ongelofelijk goed weer. En net nu is er niemand om die dagen mee te delen, net nu moet ik vertrekken! Voor school werken was onmogelijk, dus heb ik al de allerlaatste dingen van mijn lijstje gedaan en voor de rest heb ik gewoon in het zonnetje gezeten en gelegen en geslapen en gelezen.
Het is in Parijs onmogelijk om lang alleen te zijn. Als vrouw dan toch. Iedere keer wanneer je eens rustig een wandelingetje maakt of een boekje leest, is hij daar: het wandelende cliché van de Parijse man. In alle vormen en maten, leeftijden, geuren en kleuren. Charmant en beleefd of ronduit grof. Ongevoelig voor een subtiele afwijzing in de vorm van korte antwoorden. Zich niet bewust van je ergernis of zefs afkeer.
Deze namiddag was ik weer alleen in de grote stad. En net zoals vorig weekend, werd het ineens goed weer. Op naar La Défense, dat ook nog op mijn lijstje stond. Dit zakendistrict ligt aan de rand van Parijs en ligt op de as van het Louvre naar de Arc de Triomphe. La Grande Arche is een moderne versie van die arc.
Mijn kamer is nu zo goed als leeg... Dit weekend zijn mijn broer en schoonbroer langs geweest om de verhuis te doen...
Overmoedige ik had het idee in haar hoofd gestoken om het Bois de Vincennes te bezoeken, 1 van de 2 grote parken aan de rand van Parijs. Forget it, 994,7 hectaren bos, daar loop ik niet alleen door. Wat wél binnen de mogelijkheden lag, was het Château de Vinccennes.
Mijn laatste week hier had ik eigenlijk iets anders voorgesteld. Iets beter weer bijvoorbeeld. Iets meer daarbuiten en minder hierbinnen. Maar de waarheid is dat ik het toch voelde knagen dat ik nog niets voor school gedaan had plus het heeft al de hele week gegoten. Dus ik ben drie dagen binnengebleven om voor school te werken... Zonde eigenlijk... Maar enfin, vandaag heb ik autocad gelaten voor wat het is. Ik was trouwens te hoog in de wolken na mijn cadeau ( boek) dat ik mezelf onmogelijk in mijn kamertje kon opsluiten. Ik heb een aantal dingen die ik nog graag wilde zijn van mijn lijstje bezocht: Hôtel de Cluny, Panthéon en Arènes de Lutice.
