Misschien valt het op: mijn bezoek komt telkens in groepjes van twee. Er is immers niet veel meer plaats. De volgende gast komt echter solo en het is blondine nummer 4: Dini. Het bezoek is niet gepland voor dit weekend, aangezien 3 weekends bezoek na mekaar wel wat te veel zou zijn, maar voor het weekend erna.
Dit weekend is trouwens gereserveerd voor 'Project en visie', het schriftelijke eindwerk dat nog eens de nagel aan mijn doodskist zal worden. Al 10 keer heb ik het veranderd en nog is het niet goed. Volgende week maandag moeten we een voorlopige versie indienen en ik ben bang dat ik weer alles ga moeten veranderen na de feedback. Ik denk dat ik misschien een beetje te veel hooi op mijn vork genomen heb met zo'n moeilijk thema. Plus aangezien mijn eindwerk bij communicatie niet zo goed was, heb ik er een schrik van gepakt.
Gelukkig kon ik die twijfels met Felicie en Lara van me af schudden! Het was super lang geleden dat ik ze gezien had: Felicie al een jaar en Lara een half jaar. Ze kwamen zaterdagochtend aan en het begon meteen al goed toen ik me versliep en te laat was om hen op te halen aan het station. Geen kwaad gedaan, de dag zette zich goed verder. We zijn naar Les Puces gegaan, een gigantische rommelmarkt ten noorden van Parijs. Tussen de krakkemikkige barakjes waan je je ergens totaal anders dan Parijs, maar de inhoud van die barakjes is de moeite waard. Oude vogelkooien (maar niet de juiste volgens Lara), meubels, potten en pannen, juwelen, tapijten, snuisterijen, telefoons, wereldbollen, kralen,.... wat je maar wilt!Ik was op het idee gekomen om er heen te gaan dank zij een cadeau van Dini: een doosje met 50 kaartjes met wandelingen in Parijs. Heel handig moet ik zeggen, want in de Trotter staat er helemaal niets vermeld over deze markt. Jaja, hij heeft ook zijn zwakke kanten...
Na alle drukte op de markt gingen we naar een nog drukkere plaats: Montmartre. Ondertussen de vierde keer of zo dat ik er geweest ben, maar blijft charmant. We zochten naar een plaatsje om te zitten en om een typisch Parijs' gerecht te eten: uiensoep. Super lekker wel ( en veel beter dan degene die ik gemaakt heb) maar zo zwaaaaaaaaaar! We zijn ook naar Le case de Cousin Paul gegaan, het winkeltje waar ik al eens over verteld heb. Je kiest de lengte van je lichtsnoer en dan kies je uit de ongeveer 20 kleuren van bolletjes om er op te zetten degenen die jij wil. En superverrassing: ik kreeg van Lara en Felicie een snoer cadeau! Absoluut nergens voor nodig wil ik er nog eens bij zeggen! Maar ik ben er wel erg blij mee :)
's avonds waren we bekaf en bleven we gezellig op mijn 10 vierkante meter. Het bed is the place to be geworden, aangezien er voor de rest simpelweg geen plaats is. Nog een verrassing: chocoladefondue, om een klein beetje aan thuis te denken. Bleek dat het chocoladefonduetje in verhouding was met de kamer: superklein! Maar het heeft wel gezorgd voor een avond vol slappe lach.
Zondag niet te vroeg uit de veren en ontbijt met croissants en chocoladebroodjes, net zoals het weekend er voor met Heike en Sven. Het was super mooi weer, dus zijn we langs het water gaan wandelen (meteen een beetje research voor mijn eindwerk) aangezien op zondag de weg langs het water afgesloten is voor auto's. Dan ons vergapen ( of ik dan toch tenminste) op de Marché aux Fleurs, waar ze ook dieren verkopen (best wel zielig, weet ik, maar toch, aaaaawh!). Om toch terug op te warmen zijn we het Centre Pompidou binnengegaan en hebben ons vermaakt met de moderne kunst. Na een lange zoektocht naar een Subway was er nog tijd over om naar de Nôtre dame te gaan. De meeste musea en bezienswaardigheden in Parijs sluiten om 6 uur, maar de Nôtre Dame kan je binnengaan tot 7 uur. Er was net een mis aan de gang en er waren mensen toch nog zo onbeleefd om naar het afgeschermde middenstuk te gaan om er fotos te trekken, vlak naast de mensen die er de mis wilden volgen.
Maandag moest ik gaan werken, maar 's middags zijn we nog samen gaan eten bij een Italiaan, op aanraden van mijn medestagiairs ( zelfs la Mama van een van de meisjes keurde dit restaurant goed). Toevallig trakteerde mijn stagementor ons later op de dag ook op Italiaans ijs. Super duur trouwens: 3,9 euro voor een minibolletje....
Niet nodig om te zeggen dat ik triest was dat ze weg gingen. Het is lang geleden dat ik nog zo goed gelachen heb :) En ik mis het Nederlands spreken nog steeds trouwens. Het Frans gaat beter, zelfs tot een niveau van grapjes maken en spontaan zijn, maar het blijft vermoeiend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten