La tristesse...

Ik kan het niet helpen, Sven en Heike zijn net de deur uit en ik voel me toch een beetje triest. Als ik een paar dagen alleen ben, ben ik het gewend, maar de overgang van een intensief weekend naar helemaal alleen hier zijn is toch wel hard.



Nochtans was het een super leuk weekend! Een iets mindere start, dankzij het feit dat ze hun luchtmatras waren vergeten ( lijkt wel een terugkomende vloek, die problemen met luchtmatrassen) maar redding is er gekomen vanuit Italiaanse hoek.De eerste avond zijn we Mexicaans gaan eten, misschien een rare keuze, maar zeker geen verkeerde. Heike en Sven waren wel bekaf van een intensieve shoppingdag, dus zijn we vroeg gaan slapen.

Zaterdag was het de 'Dag van Exclusief'. Ontbijt op bed dankzij Sven en bakker Julien, wiens facebookpagina we moeten zoeken om fan te worden. Na het ontbijt zijn we naar de Champs Elysées getrokken, waar we ons vergapen hebben aan dure juwelen, autos van de toekomst en alle mensen. Grappig om te weten trouwens: aan de noordkant van de straat is de huur van de winkelpanden dubbel zo duur, gewoon omdat op die kant de zon schijnt. Het is wel logisch, bijna iedereen loopt aan de noordkant! 


Een winkel die we niet mochten overslagen is La Durée, een beroemde patisserie die gespecialiseerd is in macarons. Het is een van de oudste theesalons van Parijs ( nog van in den tijd toen vrouwen niet op café mochten en een theesalon de enige mogelijk tot buitenkomen bood, ook al mocht je er alleen maar thee drinken) en het is echt een mooie winkel. Ze verkopen er ook parfums, die we allemaal geprobeerd hebben op onze, en bij gebrek aan armen, ook op Sven zijn polsen.

Aan de rotonde van de Champs Elysées liggen het Grand et Petit Palais, twee musea. In het Grand Palais loopt momenteel een tentoonstelling over oude maquettes ( écht iets voor mij), dus de rij was een halve kilometer lang. In het Petit Palais mag je gratis binnen en we hebben een hoognodige warme chocomelk gedronken in het café aan de binnentuin. Heel erg mooie binnentuin trouwens, echt exotisch.

Na onze opwarmer zijn we naar Galerie Lafayette gegaan, waar ik nog nooit ben geweest. Stel je voor: groot winkelcentrum, maar dan in een prachtig gebouw. In het midden bevindt er zich een open ronde ruimte met een glazen koepel als plafond. Als je de overvloed aan parfumgeuren lang genoeg kan uitstaan, loont het écht de moeite om eens te gaan kijken. En in de kelder: shoeheaven. Alle merken, van duur tot super duur. 

Als avondeten: sushi. Want dat is zooo Parijs. Blijkbaar is sushi helemaal in in Parijs, want overal zijn er restaurants en afhaalpunten. Ook op het werk trouwens verschijnt er vaak sushi aan tafel. Niet slecht, maar Chinees vind ik persoonlijk toch lekkerder. 


Na mijn week van isolatie had ik super veel zin om eens uit te gaan en we hadden dus op het werk al plannen gemaakt om dit weekend een leuke discotheek te zoeken. De keuze van de week: The Duplex, een discotheek onder de grond vlak bij de Arc de Triomphe. Niet voor herhaling vatbaar want inkom is 20 euro.... wat we dus niet wisten. Het was wel Valentijnparty, dus gratis suikerspinnen en van die rode appels op een stokje. De vloer plakte immens!


'S morgens, de grap van het weekend. Ik heb in mijn kamer geen toilet, daarvoor moet je twee verdiepen naar beneden naar een koud wc-tje. Het stomme is dat ik dat toilet deel met mijn geschifte buurvrouw. Laat ik jullie daar eerst eens wat meer over vertellen. De eerste dag dat ik hier was stak ik het in mijn hoofd om mijn buurvrouw te leren kennen, we delen immers een toilet en daar spendeer je een niet te verwaarlozen deel van je leven. Slecht idee. Het vrouwmens riep al door de deur ' C'est qui?!', wat ik al heel raar vond. Ze kwam schoorvoetend uit haar kamer en bekeek me achterdochtig. Ik stelde me voor en vroeg haar hoe het eigenlijk zat met het toilet. Ze sleurde me praktisch me het hokje in om uit te leggen hoe het zat met het toiletpapier : dat van haar op het schapje links en dat van mij op het schapje rechts. En er wordt niet, maar dan ook niet, aan haar toiletpapier gekomen! De deur moet altijd terug op slot gedaan worden, want een van de buren moest maar eens het idee krijgen om toiletpapier te komen stelen. Crazy person.... Ik zie haar eigenlijk nooit, ik hoor haar alleen. In het weekend zit ze altijd luid tv te kijken in haar kamer en ze gaat echt amper naar haar zo gewaardeerde toilet. Ze heeft ook altijd een hoop zakken op de gang staan, waardoor de passage nog eens vermoeilijkt wordt. Zoals gezegd, ik zie haar nooit, al chance. Heike had natuurlijk de pech om op het zeldzame moment dat de vrouw naar het toilet moet, ook naar het toilet te gaan. Mijn buurvrouw hoorde haar, rende naar beneden, trok de tussendeur met geweld toe en verschool zich in het toilethokje terwijl ze riep 'Occupéeeeee!!!!' What the hell? Zoals een normaal mens wachtte Heike rustig tot mevrouw klaar was. Na een super lange tijd (ze steekt haar toiletpapier altijd terug in het zakje, een extra barrière voor mijn grijpgrage handen die maar eens aan haar papier moesten komen) kwam ze buiten en keek super lelijk naar Heike, van wie ze waarschijnlijk dacht dat ik het was. Toiletpapier is echt heilig voor haar. Een keer had Jolie een blaadje van haar papier gebruikt, omdat ze gewoon niet wist dat het linkerschap Verboden Terrein is. Buurvrouw schreef onmiddelijk een briefje ' Blijf van mijn toiletpapier af!!!'....


Ik hou jullie op de hoogte van mijn verdere avonturen in verband met  Buurvrouw en het Toilet.

Vanochtend was het mooi weer en dus de ideale gelegenheid om de Saint Chapelle te bezoeken. Deze kapel ligt ingesloten in het Palais de Justice en bestaat uit twee niveaus : de onderkapel die vroeger voor de bedienden en soldaten was en de bovenkapel die gereserveerd was voor de koninklijke familie. Waar de kapel echt voor bekend staat zijn de glasramen, heel hoog en heel mooi. Het lijkt wel of de kapel transparant is en je vraagt je af hoe het dak omhoog gehouden kan worden. De oplossing: een metalen sluitring in het plafond.

Ondanks het koude weer zijn we op zoek gegaan naar Berthillon, de beroemde Glacier. Brasseries die ijs hebben van Berthillon, zullen het niet nalaten om dat te vermelden. En toegegeven: veel beter ijs dan bij de IJsbol in Oud-Turnhout :) Maar wel heel erg duur uiteraard. De rest van de dag hebben we al wandelend doorgebracht in de buurt van de Rue Rambuteau, echt een gezellige straat onder het Quartier Latin. Op het laatst dachten we nog aan een bezoek aan het Musée D'Orsay, maar daar waren we te laat voor. De laatste chocomelk van de dag was dus een onvermijdelijke oplossing tegen de koude. 


Laat je niet bedotten: al dat eten en drinken kost wél echt veel geld. Parijs is super duur. Maar je moet je daar gewoon bij neerleggen . In het begin van mijn verblijf hier probeerde ik even zuinig te zijn als in Gent, maar dat gaat gewoon niet. Sparen is dus geen optie, genieten des te meer. Als het geld op is dan is het op. De weekends waarop ik bezoek krijg zijn natuurlijk een pak duurder, maar zo veel leuker. 


Nu is het bezoekweekend voorbij en zit ik hier aan mijn minibureau, dat we weer helemaal in mekaar  gezet hebben. La tristesse dus om de eenzaamheid en het besef dat ik iedereen thuis toch echt wel mis. Het is natuurlijk Parijs ( komop, Parijs seg!!) waar ik zit, maar ik vind dat een triest momentje zelfs in de lichtstad toegestaan is....