Oscar goes Wilde
Père Lachaise is een begraafplaats in het 20ste arrondissement van Parijs. De naam komt van de Jezuït Père François de la Chaise, die in een huis woonde op de heuvel waar nu de begraafplaats ligt.
Wat is er zo speciaal aan? Het was de eerste extra-muros begraafplaats, wat wil zeggen dat ze niet in de stad ligt. Voor de 19de eeuw was het normaal om de doden in de stad te begraven. Kerkhoven rond de kerk en het begraven van belangrijke personen in de kerk zelf was normaal. Maar met de aangroei van de bevolking was dit niet langer hygiënisch. Daarom moest Alexandere-Théodore Brongiart ( de architect) de begraafplaats buiten de stad ontwerpen. Nu is Parijs natuurlijk rond de begraafplaats heen gegroeid, maar toen was het terrein nog een onbebouwde heuvel.
Ook kreeg hij de opdracht om rekening te houden met de bestaande beplanting en de glooiing van het terrein. Er is een duidelijk onderscheid tussen het oudere gedeelte op de heuvel en het iets nieuwere gedeelte met rechte lanen en bomenrijen.
Het mooie aan de begraafplaats is vooral de wanorde. De graven hebben verschillende afmetingen en vormen, sommige klein en bijna verdwenen, andere monumentaal. Ze staan kriskras door elkaar en zorgen op die manier voor een speciaal, ietwat luguber wandelparcours.
Er worden nog steeds mensen begraven op Père Lachaise, maar er is een wachtlijst en men moet in Parijs gewoond hebben of er gestorven zijn. Het kerkhof is echter bekend voor zijn oudere 'inwoners'. Menige 'VIP' is hier begraven, zoals Jim Morrison, Oscar Wilde, Edith Piaf en Proust.
Er zijn ook verschillende gewoontes ontwikkeld door de bezoekers van Père Lachaise. Zo worden er bijvoorbeeld sigretten achter gelaten bij Morrison. Op het graf van Oscar Wilde drukte menig bezoeker zijn gestifte lippen. Die gewoonte heeft er echter voor gezorgd dat het graf aangetast werd. Daarom gaat men het nu beschermen met een glazen wand!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten